عراق از اوایل سال ۱۳۵۸، به رهبری صدام حسین، تحرکات تبلیغاتی گستردهای را علیه ایران آغاز کرد. این تحرکات بهطور خاص بر روی ادعای خروج ایران از سه جزیره تنب کوچک، تنب بزرگ و ابوموسی متمرکز بود. این استراتژی تبلیغاتی دو هدف عمده را دنبال میکرد: نخست، ایجاد فشار بر ایران برای تسلیم در برابر خواستههای عراق و دوم، تقویت موقعیت داخلی صدام حسین در مواجهه با چالشهای سیاسی و اقتصادی.
اهداف تبلیغاتی عراق
عراق از این تبلیغات برای تقویت رویکرد خود در منطقه استفاده میکرد. ادعای حاکمیت بر جزایر مذکور، بهعنوان یک موضوع ملی و حیثیتی در میان عراقیها مطرح شد. صدام حسین با تکیه بر این موضوع، سعی در ایجاد اجماع داخلی و حمایت عمومی از رژیم خود داشت. در واقع، این ادعاها بهعنوان ابزاری برای منحرف کردن توجه مردم از مشکلات اقتصادی و سیاسی داخلی نیز مورد استفاده قرار میگرفت.
بیشتر بخوانید: فراخوان جنجالی آلیس ویدل: اوکراینیها به خانه برگردند!
پیامدهای تحرکات تبلیغاتی
این تحرکات در نهایت به تشدید تنشها بین دو کشور انجامید و در سال ۱۳۵۹ به جنگ ایران و عراق منجر شد. عراق با ادعای حاکمیت بر جزایر و بهرهبرداری از احساسات ملیگرایانه، بهدنبال توجیه حمله نظامی به ایران بود. این جنگ، بعداً به یکی از طولانیترین و خونینترین جنگهای تاریخ معاصر تبدیل شد و عواقب آن نه تنها بر دو کشور بلکه بر منطقه نیز تأثیرات عمیقی گذاشت.
تحرکات تبلیغاتی صدام حسین علیه ایران در واقع، بخشی از یک استراتژی گستردهتر برای تثبیت قدرت او در داخل و افزایش نفوذ عراق در منطقه خلیج فارس بود. این موضوع نشاندهندهٔ اهمیت جنگ روانی در سیاستهای بینالمللی و تأثیر آن بر روابط دو کشور است.
بیشتر بخوانید: ترامپ به زلنسکی: حملات به تأمین سوخت روسیه را متوقف کن! · برکناری مقامات امنیتی عراق پس از حملات به عربستان سعودی
