دولت آمریکا در اقدامی جنجالی و به نظر میرسد با نیتهای شخصی، ثروتهای طبیعی ونزوئلا را در اختیار گرفته است. این حرکت که شبیه به دیپلماسی تفنگی قرن نوزدهم است، نه تنها به نفع مردم آمریکا نیست، بلکه به نوعی به عنوان ابزاری برای تقویت موقعیت سیاسی رئیسجمهور در آستانه انتخابات میاندورهای مورد استفاده قرار گرفته است.
دیپلماسی مدرن یا استعمار نوین؟
دولت ترامپ با ربودن نیکلاس مادورو و قرار دادن دلفی رودریگز به عنوان رئیسجمهور موقت، یکپنجم ذخایر نفتی اثبات شده ونزوئلا را به آمریکا واگذار کرده است. این اقدام، به وضوح نشاندهنده نوعی امپریالیسم مدرن است که در آن یک کشور قدرتمند تصمیم میگیرد چه کسی باید بر کشوری ضعیفتر حکومت کند و منابع آن را به چه شکل توسعه دهد.
با وجود شعارهای پرطمطراق ترامپ در مورد این معامله که آن را "بزرگترین قرارداد نفتی تاریخ" مینامد، واقعیت این است که این معامله در کوتاهمدت تأثیر چندانی بر کاهش قیمت نفت نخواهد داشت. افزایشی که در تولید نفت ونزوئلا پیشبینی میشود، به سختی میتواند در آیندهای نزدیک به کاهش قیمتها منجر شود، و لذا انتظار کاهش قیمت سوخت در پمپها پیش از انتخابات، یک خیال باطل به نظر میرسد.
پیامدهای سیاسی در آستانه انتخابات
در شرایطی که بسیاری از رأیدهندگان آمریکایی با مشکلات اقتصادی و هزینههای بالای انرژی دست و پنجه نرم میکنند، به نظر میرسد که ثروتهای اکتشافی حوضه اورینوکو چندان کمکی به نامزدهای جمهوریخواه نخواهد کرد. در واقع، این تحولات به جای بهبود شرایط اقتصادی آمریکاییها، به نظر میرسد که بیشتر به تقویت موقعیت سیاسی ترامپ و تلاشهای او برای حفظ قدرت در آستانه انتخابات آینده معطوف شده است.
با این حال، این قمار بر سر ثروتهای یک ملت، نه تنها نگرانیهایی درباره اخلاقیات سیاستهای آمریکا را به وجود میآورد، بلکه نشاندهنده چالشهای جدیتری در عرصه جهانی است که ممکن است در آینده نزدیک به بحرانهای جدیدی منجر شود.
