کانادا روز ملی حقیقت و آشتی را در روز چهارشنبه، ۳۰ سپتامبر، با هدف گرامیداشت یاد کودکان بومی که در مدارس اقامتی جان باختند یا ناپدید شدند، و همچنین بازماندگان سیستمی که بیش از ۱۵۰,۰۰۰ کودک را از خانواده‌هایشان جدا کرد، برگزار کرد.
روز پیراهن نارنجی و نماد آن
برای بیش از ۱.۸ میلیون نفر از بومیان کانادا که حدود ۵ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند، ۳۰ سپتامبر همچنین روز پیراهن نارنجی است. این روز به یاد پیراهن نارنجی است که فیلیس وبستاد، بازماندهٔ یک مدرسه اقامتی در سال ۱۹۷۳، به تن داشت. او به مدرسهٔ اقامتی سن جوزف در بریتیش کلمبیا رفت و پیراهن جدیدی را که مادربزرگش برایش خریده بود، به تن داشت. اما کارکنان مدرسه این پیراهن و سایر لباس‌های او را گرفتند و او هرگز دوباره آن را ندید.
بیشتر بخوانید: حمله دوباره شهرک‌نشینان اسرائیلی به خانواده فلسطینی در جالود
تاریخچه و تأثیر مدارس اقامتی
مدارس اقامتی در کانادا از قرن نوزدهم آغاز و تا دهه ۱۹۹۰ ادامه داشت. دولت فدرال کانادا ۱۴۰ مدرسهٔ اقامتی سابق را تحت توافقنامهٔ تسویه مدارس اقامتی شناسایی کرده و حداقل ۱۵۰,۰۰۰ کودک از اقوام اول، اینوئیت و متیس به این مدارس رفت و آمد داشته‌اند. این مدارس با تأمین مالی و نظارت دولت فدرال، عمدتاً توسط کلیساها اداره می‌شدند. حدود ۶۰ درصد از این مدارس توسط سازمان‌های کاتولیک و تقریباً ۳۰ درصد توسط کلیسای انجلیکن اداره می‌شد.
کمیسیون حقیقت و آشتی (TRC) اعلام کرده است که هدف از این سیستم، همسان‌سازی کودکان بومی با جدا کردن آنها از خانواده‌ها، زبان‌ها و فرهنگ‌هایشان بود و به جای سبک زندگی بومی، هنجارهای مسیحی اروپایی-کانادایی را جایگزین کرد. این سیاست به عنوان "نسل‌کشی فرهنگی" توصیف شده است.
از سال ۱۹۲۰، حضور در مدارس اقامتی برای بسیاری از کودکان اقوام اول بین سنین ۷ تا ۱۵ سال الزام‌آور شد. مقامات می‌توانستند والدینی را که از فرستادن فرزندان خود به این مدارس خودداری می‌کردند، تحت پیگرد قانونی قرار دهند و در برخی موارد، از پلیس برای بازگرداندن کودکان به مدارس استفاده می‌شد.
این سیستم به طور مزمن تحت‌فشار مالی و پرجمعیت بود. بازماندگان از سوءاستفاده‌های جسمی و جنسی، مجازات‌های سخت برای صحبت کردن به زبان‌های بومی، غذا و مراقبت‌های پزشکی ناکافی و جدایی طولانی از خانواده‌ها شکایت داشتند.
جستجوهای جدید و مشکلات شناسایی
تعداد دقیق کودکانی که در این مدارس جان باختند، همچنان نامشخص است. ثبت‌نام ملی یادبود دانش‌آموزان NCTR شامل بیش از ۴,۰۰۰ کودک شناسایی شده و ناشناس است. در سپتامبر ۲۰۲۵، محققان ۱,۱۴۳ نام اضافی را تأیید کردند که نشان‌دهنده این است که ثبت‌نام هنوز کامل نیست.
موری سینکلر، رئیس سابق TRC، تخمین زده است که بیش از ۶,۰۰۰ کودک ممکن است جان باخته باشند. بیماری، سوءتغذیه، بی‌توجهی، آتش‌سوزی‌ها، حوادث و خشونت از عوامل مستند در مرگ‌های مدارس اقامتی بودند. بسیاری از کودکانی که جان باختند، هرگز به خانواده‌هایشان بازنگشتند.
کمیسیون TRC دریافت که دانش‌آموزان معمولاً در قبرستان‌های داخل محوطه مدارس یا در قبرستان‌های نزدیک به کلیسا، ذخیره یا شهرداری دفن می‌شدند. مقامات امور هند در بسیاری از موارد با انتقال اجساد به خانه‌ها مخالف بودند، زیرا هزینه‌های مرتبط با این کار را بالا می‌دانستند.
تاریخ این سیستم، موج جدیدی از جستجوهای بومی را به دنبال داشته است که شامل تحقیق‌های آرشیوی، شهادت‌های بازماندگان، رادار نفوذی به زمین، اسکن لایدار، و سگ‌های تشخیص بقایای انسانی است.
مسئله جستجو برای شناسایی مکان‌های دفن، توجه بین‌المللی را به خود جلب کرد و در سال ۲۰۲۱، قوم Tk’emlups te Secwepemc نتایج اولیه‌ای را اعلام کرد که نشان‌دهنده بیش از ۲۰۰ دفن بالقوه در مدرسهٔ قبلی Kamloops بود. این قوم تأکید کرد که تحقیقات همچنان ادامه دارد.
بیشتر بخوانید: پرنس هری و مگان، دوشس ساسکس، رفتار «بسیار بی‌احتیاط» عکاسان را محکوم کردند · کانادا تحریم‌های جدیدی علیه مقامات و نهادهای ایرانی به دلیل نقض حقوق بشر وضع کرد
