تجربیات زنان می‌تواند در فرهنگ‌ها و شرایط مختلف طنین‌انداز باشد. این ایده در نمایش «من یک زن هستم» به کارگردانی لانا کمانسی و گروه هنری او به وضوح مشهود است.
این نمایش در میان فروشگاه‌ها، کافه‌ها و رستوران‌ها در جده، در مکانی به نام «داستان‌گویان» اجرا می‌شود، جایی که گروهی از مردان و زنان به رهبری کمانسی تلاش کرده‌اند تا تجربیات و زندگی روزمره زنان از زمینه‌های مختلف را به تصویر بکشند.
بیشتر بخوانید: زهره در مراکش به نمادی از هویت ملی تبدیل می‌شود
ساختار نمایش و داستان‌های مشترک
این نمایش به صورت مجموعه‌ای از اسکیس‌ها و نمایش‌های کوتاه طراحی شده است و به نقش‌ها و شرایط مختلف زنان می‌پردازد؛ از مادران و دختران تا زنان شاغل و زنانی که در خانه می‌مانند. این نمایش لحظات کوچک و روزمره زنانه را در کنار تجربیات چالش‌برانگیزتر به تصویر می‌کشد.
افنان لینجاوی، نویسنده نمایش، گفت: «من یک زن هستم فضایی برای بیان لحظات روزمره تجربه زنان است. به نظر من، این نمایش فضایی برای تجربه زنانه فراهم می‌کند.»
تجربیات شخصی و جمعی
داستان‌های این نمایش از تخیل واحدی نیامده است. لینجاوی این نمایش را یک کار جمعی در معنای واقعی توصیف کرد: داستان‌ها از او، کمانسی، اعضای گروه و افرادی از زندگی آنها به دست آمده‌اند. اینجا جایی است که جهانی‌بودن «من یک زن هستم» آغاز می‌شود؛ شناخت اینکه چقدر تجربیات شخصی به زندگی‌های متفاوتی طنین‌انداز می‌شود.
کمانسی به مخاطبان یادآوری کرد که چقدر زندگی‌های زنان مشابه است: «فکر کردم، اوه خدای من، همه ما زنان زندگی‌های مشابهی داریم. بالا و پایین‌های ما مشابه است.» او توضیح داد که این درک او را مجبور کرده است که «این پلتفرم را ایجاد کند تا بتوانیم کمی بیشتر به طور آزاد درباره داستان‌هایمان صحبت کنیم، در زمینه‌ای متفاوت از آنچه همیشه دیده‌ایم.»
کمانسی همچنین ابراز امیدواری کرد که تئاتر فضایی برای تفکر درباره تجربیاتی باشد که همیشه به طور علنی بحث نمی‌شود.
موضوعات چالش‌برانگیز در نمایش
نمایش «من یک زن هستم» از موضوعاتی مانند آزار و خشونت جنسی پرهیز نمی‌کند. کمانسی عمدی آغاز می‌کند با یکی از سخت‌ترین موضوعات تولید، که تنش را برای نمایشی که تجربیات معمولاً به صورت خصوصی بحث می‌شود، تنظیم می‌کند. او توضیح داد که قصد او این نیست که افراد را هدف قرار دهد، بلکه موقعیت‌هایی را به تصویر بکشد که معمولاً پشت درهای بسته باقی می‌مانند.
او گفت: «من مطمئن شدم که درباره افراد صحبت نمی‌کنم بلکه درباره موقعیت‌ها صحبت می‌کنم.» در مورد نگرانی‌ها درباره اینکه آیا این نمایش ممکن است توسط مخاطبان بین‌المللی به عنوان بازتولید کلیشه‌های آشنا درباره زنان در جامعه سعودی درک شود، او این ایده را رد کرد و گفت: «اینها مسائل زنان هستند که بین‌المللی هستند.»
لینجاوی گفت که این نمایش ممکن است عمدتاً بر زنان متمرکز باشد، اما مخاطبان آن شامل مردان جوان و بزرگسال، پدران، شوهران و برادران نیز می‌شود. او افزود: «این چیزی است که برای همه است.»
کمانسی این ایده را فراتر می‌برد و بیان می‌کند که او معتقد است که نمی‌توان زنان را در انزوا از مردانی که زندگی‌شان را به اشتراک می‌گذارند، توانمند کرد. او گفت: «اگر بخواهم زنان را توانمند کنم، نمی‌توانم زنان را بدون توانمندسازی مردی که در کنار او قرار دارد، توانمند کنم.»
هدف کمانسی از ارائه این تجربیات بر روی صحنه، نه مواجهه، بلکه گفت‌وگو است. او گفت: «من یک زن هستم یک کار جمعی است و هدف آن تحریک کسی نیست. این نمایش داستان‌هایی را به نمایش می‌گذارد که از زنان جمع‌آوری شده‌اند.»
لینجاوی نیز امیدوار است که مخاطبان با سوالات به خانه برگردند، نه لزوماً با پاسخ‌ها، پس از آنکه با هم در یک تجربه مشترک خندیده، گریسته و لحظه‌ای را با جمعیتی از افرادی که هرگز دوباره آنها را نخواهند دید، به اشتراک گذاشته‌اند.
بیشتر بخوانید: مهرجان قهوه و چای در بغداد به رقابت بین دو نوشیدنی می‌پردازد · برگزاری نمایش‌های هوایی و نظامی در جشن‌های ملی عربستان سعودی
